Working on a Dream

Half oktober werd ik gebeld met de mededeling de 31e oktober via Schiphol met een tussenstop in Budapest te vertrekken naar Kosovo voor een jaar. Tsjaa daar rij je dan richting POTC (Politie Opleidings en training Centrum) in Zuidlaren. Ik moest nog een toets inhalen die ik ivm schouderproblemen had gemist. Toetsen hoefde nu echter niet meer omdat ik als Nederlander in Kosovo niet wapendragend ben. Wij zijn trouwens het enige niet wapendragende EU land in deze missie. Maar dat terzijde. Ik nam de eerste de beste afslag weer terug richting de BE Zuid waar ik de laatste 4 jaar met meer dan veel genoegen als unitchef had gewerkt. 'Mijn BE' had deze dag een actie- clusterdag ( veel operationele activiteiten tbv  service aan de burger!) en dus waren veel medewerkers aanwezig. Ik heb nadat ik eerst m'n lief had gebeld direct de medewerkers van de BE ingelicht dat ik binnen 3 weken zou vertrekken. Hierna speelde zich zoveel af dat ik de helft nu al ben vergeten. Nu ben ik overigens niet degene met de meeste structurele 'onthoudcapaciteit' in de bovenkamer maar in dit geval kan ik melden dat het ook voor diegenen met meer 'bergcapaciteit' in de brains een hele klus zou zijn geworden.

De voorbereiding van afscheid nemen van m'n familie, in casu het gezin thuis en de collega's van de politie, nam nu alle tijd en energie in beslag. Verder uiteraard niet vergeten alle ander partners in het veld waarin gestreden wordt voor de veiligheid en leefbaarheid voor de buitenkant. Bestuur, Justitie etc etc.

Ik hoefde me nergens zorgen over te maken en alles zou geregeld worden. Jaja, dat ken ik en dat kent mij. Als toch wel een beetje een freak die 'control' wil hebben, al is het dan niet altijd even gestructureerd, trok ik aan diverse touwtjes en bemoeide ik me met het een en ander. Dat er achter m'n rug om ook van alles werd geregeld en georganiseerd had ik dit keer 'weer' niet door. ( ik refereer even aan de avond van m'n 50e verjaardag waarbij ik werd belazerd en verrast door iedereen die me lief is). Ik wist overigens niet dat het je laten belazeren zo goed kan voelen.

De dag van afscheid op 21 oktober 2010 zou worden gehouden in de kantine van het politiebureau en de uitnodigingen had ik zelf geregeld ( namen etc.) niet wetende dat ook andere regisseurs druk doende waren het allemaal iets anders te laten verlopen. 's Morgens met Elly al vroeg uit de veren om naar een familiecontactdag van Defensie te gaan ihkv uitzending Kosovo, elders in Nederland ( zo'n 2 en half uur heen en dus ook weer terug...zeer vermoeiend). De terugreis moesten we nog flink doorrijden om op tijd te zijn voor m'n eigen afscheidsfeestje. Vlak voor de afslag Haren zag ik vanaf de bijrijdersstoel dat de kilometerteller op zo'n 130 km stond. Ik zei nog: jakker nou niet zo hard....maar het kwaad was al geschied...we werden door een 'onherkenbare' motormuis van de weg gehaald en gedirigeerd naar een parkeerplaats bij de afslag Glimmen. Na stilstand zag ik dat de motoragent de mij van de middelbare school bekende Willem was. Verder stond er een een legertruck met open dak klaar, model 'Pausmobiel'. Verder werd ik verwelkomd door 2 collega's in legeroutfit, Martin en Raoul, m'n beide dochters en fotograaf Peter. Ik werd gesommeerd een legeruniform aan te trekken en een baret op te doen. Gewillig onderging ik het lot waarna ik werd geëscorteerd naar het bureau in Haren( veronderstelde ik nog steeds).

De afslag Sassenhein werd verrassend genoeg genomen en staande in de opening van het open dak van deze truck werd ik als veldheer/ maarschalk Napoleon door veel collega's binnengehaald alsof ik zojuist een 4 jarige wereldoorlog had gewonnen. Veel diversiteit in uniformen ( het lijkt de missie in Kosovo wel), zwaaien met een Nederlandse vlag met opschrift: 'veel geluk in kosovo' en ontvangen met een luid applaus. What can a man say....Ik weet niet meer wat ik gezegd heb maar ik weet nog dat ik eigenlijk een beetje beduust en ontdaan was door deze ontvangst. Maar dat het fantastisch was weet ik nog wel en dat ik blij ben met het afscheid dat volgde moge duidelijk zijn. De vele fijne en lieve woorden in  speeches, kaarten, mailtjes, presentjes etc etc hebben hun sporen bij me achtergelaten. Sporen die ik nu goed kan gebruiken in Kosovo. Op dit moment zingt Bruce Springsteen 'working on a dream' op de achtergrond. Toeval? Ik denk het niet.

Terugdenkend aan de 4 jaren op de BE Zuid kan ik zeggen dat het goede en succesvolle jaren zijn geweest waarin we veel hebben bereikt met elkaar. Dat is naar mijn stellige overtuiging ook de kracht van een team. Voor elkaar en met elkaar. Talenten van mensen uitnutten. Niet verspillen en weg laten vloeien maar uitnutten. Altijd uitgaande van kansen en uitdagingen ook al voelt het soms zo 'anders'. Zo zal ik ook m'n energie stoppen in de KPS ( Kosovo Police Service) om m'n steentje bij te dragen aan het verbeteren van het 'leven' hier. Want daar draait het om: leven en laten leven. En zoals ik altijd uitdraag: 'Wat je ook doet, in Groningen of Kosovo, als je het doet met je hart, ziel en talent, doet het er altijd toe. '

bijgevoegd worden enkele foto's van het afscheid dd 21 oktober 2010.