Tina

Inmiddels geland in Torrenierie. Afgelopen dagen vermoeiend maar vergezichten waarvan je het bestaan niet zou geloven als je het niet zelf gezien hebt.

Geloven en het geloof is iets wat elke dag voorbij komt in Italië 🇮🇹 . Nu is dat in een land waar je struikelt over de veelheid aan kerken en het  katholicisme niet zo verwonderlijk. Nu heb ik onderweg Tina ontmoet. Tina kwam even bij me zitten op een piazza (pleintje) van een klein dorpje onderweg naar Monteriggionie.

-Onderweg naar Monteriggionie-

En als er Monte voor een naam staat betekent het gewoon dat je de laatste km moet klimmen en eigenlijk elke keer helemaal stuk op de eindbestemming komt. De beloning is dan vaak wel een mooi vergezicht. Dat dan weer wel 😁.

- Montereggionie-

Ik zat daar in het reisgidsje en m’n gsm te zoeken naar een slaapplek in Monte… voor de komende nacht. Dat viel nog niet mee omdat het veelal telefonisch lastig communiceren is met Italiaanse hostel uitbaters. ‘No englisch’ hoorde ik ook nu en vervolgens werd de verbinding verbroken. En dat was niet de eerste keer in m’n poging een slaapplek te regelen. Daarna geen contact meer kunnen krijgen en op dat moment kwam Tina naast me zitten.

-Tina and Mateusz-

We kletsten een beetje en ik zat me nog wat na te ergeren wat zij duidelijk waarnam. Ik ben dan ook non verbaal vaak wel duidelijk in dit soort situaties 🙃😁. Tina zei me het wel even voor me te gaan regelen. Zij belde, sprak vloeiend Italiaans naar mijn gevoel en zei na het telefoontje dat ik in het hetzelfde hostel kon overnachten als waar zij en haar neef zouden overnachten. En dat in Montereggionie waar maar 1 hostel is. Not do bad dus. Ik heb helemaal niets met het geloof zei Tina maar als het handig is om iets geregeld te krijgen in Italië moet je er gewoon gebruik van maken. In Italië is dat vaak de manier. 

Tina is een Kroatische vrouw van 43 jaar oud, een voormalig toptalent in atletiek en 30% eigenaar van een organisatiebedrijf. Zelf zei ze dat het haar werk was dingen te regelen voor andere mensen. Haar atletiek carrière was mislukt omdat ze teveel van zichzelf eiste en altijd de lat net iets te hoog legde. En ze haalde net de absolute top niet. Ze zei zichzelf veel te perfectionistisch en nooit goed genoeg te vinden. Ze was gestopt met atletiek omdat ze zich niet gelukkig voelde in het leven en vervolgens was ze een tijdje niets gaan doen en joints gaan roken. Aan joints deed ze nu niet meer maar roken 🚬 deed ze nog wel. Bijna iedereen in Kroatië 🇭🇷 rookt aldus Tina want dat is gewoon onderdeel van onze cultuur. Ze sprak goed Italiaans omdat ze dit enige tijd gestudeerd had in Italië. Inmiddels probeert ze haar leven weer wat op orde te krijgen en het lopen van deze Via Francigena was voor haar de manier. Sport en actief bezig met je lijf deed ze nog steeds wel veel en ook wandelen was daar een onderdeel van. Goed voor het lijf en de geest zei ze en dat kan ik alleen maar beamen. 
En dat ze samen liep met haar neef Mateusz liep had ze zelf geregeld door hem dit als kado te geven voor z’n verjaardag. Hij werd deze week 20 jaar. Mateusz was een reus van een vent uit Slovenië 🇸🇮 met een behoorlijk overgewicht. Hij kwam bij elke stop op deze Camino steeds een half uur achter Tina aan. Hij was een liefhebber van lekker eten en veel vlees en als toetje na elke maaltijd nam hij steevast een enorme ‘galato ‘ (ijs).
Leuke vent die zei blij te zijn met dit mooie kado. En ondanks dat het er soms anders uitzag geloofde ik hem wel. 
Na Montereggio hebben we samen nog eenmaal gegeten in Siena. Pizza bij een lokaal pizzarestaurantje. Had Tina tussen neus en lippen geregeld.
Hun Camino van een week zat er op. Maar beiden zaten ze nog midden in de Camino van hun leven. Daar hebben we het nog een uurtje over gekletst onder het genot van een Italiaans wijntje 🍷.  Daarna namen we afscheid met een welgemeend ‘bon Camino ‘  

- de Duome in Siena-