Pellegrino’s

Om wat informatie en beelden te geven hoe het leven van een Pellegrino en zijn of haar mede Pellegrini er uit ziet vertel ik een paar dagelijkse ( 24/7) taferelen. En natuurlijk ondersteunt door foto’s. 

-receptie van een ostello-

Zo sliep en slaap ik ( en velen met met mij) veelal in ostello’s en monasteros van christelijke / katholieke signatuur omdat die meestal het goedkoopst waren. Sommige slaapplekken vroegen geen vast bedrag maar verzochten om een ‘ donatievo’ wat niets meer en minder betekent dat ze hun bestaansrecht ontlenen aan vrijwillige bijdragen. Gemiddeld moet je dan denken aan €20 a €35 per nacht. De vrijwilligheid zit hem dan in het bedrag en niet of je überhaupt iets wilt betalen. Is natuurlijk ook wel zo netjes. Soms zat er dan een avondmaaltijd of ontbijt bij in. Nu moet je je niet veel voorstellen van zo’n avondmaaltijd of ontbijt maar als je een slaapplek had gevonden enkele kilometers buiten de bebouwde kom was je blij met alles. Nou ja, bijna alles. Soms was het lekker en prima te eten maar ook kreeg ik wel eens brood aangeboden waar de zelfs de geiten zich voor om zouden draaien en wegrennen. Maar klagen is er niet bij als pelgrim en dus bedankte je altijd met ‘ grazie mille’.  De bereiders hadden tenslotte op hun manier erg hun best gedaan en leven zelf ook vaak erg sober.

-dit is een domus /ostello peregrini-

Ook sprak je met andere Pellegrino’s soms af om samen eten te koken. Had ik elke keer het geluk dat er met vooral dames en een enkele heer elke keer vegetarisch werd gekookt. Als aanvulling op de maaltijd kocht ik dan zelf een heerlijke ‘ everzwijnworst’ bij een slager en na bereiding deze gesneden door m’n vegetarische maaltijd geprakt. Heb steeds heerlijk van deze vega maaltijden met een tikkeltje ‘ carne’ genoten. Uiteraard altijd afgeblust met een wijntje  

-samen vega eten koken met voor mij een ‘evenrzwijnworstje’-

Heb ook onderweg nog ergens 2 everzwijnen vlakbij ontmoet die er vandoor gingen nadat ze mij zagen (of roken). Was ik overigens erg blij mee omdat ik ze liever in een worst verwerkt op m’n bord zie dan dat ik er een goed gesprek mee zou moeten voeren. Bij slagers zie je bijna overal de koppen van deze dieren als wandversiering of trofee hangen  heb ik niet zoveel mee maar is hier kennelijk een geaccepteerd cultuurverschijnsel.  

Mn jongste dochter waarschuwde me van te voren voor de waterkokers.  Ze zei me dat ik deze beter niet kon gebruiken omdat ze ergens had gelezen dat er soms sokken en ondergoed in gekookt werd. Ik heb er smakelijk om gelachen en het zal vast wel eens zijn gebeurd. Viespeuken en idioten zijn er altijd en overal.  Ik heb een waterkoker die er goed en schoon uit zag enkele keren extra omgespoeld en daarna ‘s gewoon een potje thee mee gekookt. De thee smaakte prima en tsjaa, soms moet je een gokje wagen, toch ? 

De eerste week liet ik het er soms op aankomen en reserveerde ik geen slaapplek. Liep een dorp of stadje binnen en hoopte op een slaapplek die er voor mij altijd wel bleek te zijn omdat ik redelijk vroeg op een plaats van bestemming aankwam. Dagelijks rond 07 uur vertrekken betekende dat je in de middag rond 14 a 15 uur ergens landde. Het bleek echter dat als pellegrino's later aankwamen er nog wel eens ‘ vol of compleet’ verkocht werd. Dat maakte dat ik de tweede en derde week toch vaak dagelijks een slaapplek reserveerde voor de volgende dag / dagen. Dat bleek ook nodig omdat een aantal ostello’s vanaf oktober hun deuren sloten. Dat is een totaal andere situatie dan tijdens de camino Frances naar Santiago de Compostela waar je het hele jaar door altijd wel ergens terecht kunt. 

-op veel bankjes werden de wereld problemen besproken- -Petrus en Jacobus vereeuwigd-In de ostello’s gezelligheid alom. Volle slaapzalen en vele verschillende mensen en nationaliteiten met allemaal hun eigen verhalen en belevenissen. Vaak dagelijks weer andere mensen maar soms ook dagen achtereen dezelfde mensen en ontmoetingen. Vaak gezellig en mooi maar je hebt er natuurlijk ook altijd vreemde snuiters bij. Zo was er regelmatig een bijzondere man die, hoe zal ik me netjes uitdrukken, zich niet regelmatig waste. Door een aantal mede pellegrino’s werd deze man met een glimlach ‘ stinky’ genoemd. Gemiddeld genomen ruik je allemaal na een lange dag lopen en is het eerste wat je graag wilt doen ( na het drinken van een biertje) wassen of douchen. Omdat de slaapzaal toch wel erg riekte naar deze man z’n onwelriekende geur gaf een mede pelgrim hem een stukje zeep en probeerde hem duidelijk te maken hoe dit te kunnen gebruiken. Omdat ze elkaar niet verstonden ontstond er een mooi toneelstuk waarbij met handen en voeten het gesprek werd ondersteund. Uiteindelijk ontstond er een situatie waarbij de hele zaal de slappe lach kreeg en ook de betreffende man lachte hartstochtelijk mee. Wat overigens wel fijn was en nog fijner dat hij de hint begreep en zich deze middag/ avond heeft gewassen. Jammergenoeg bleef het bij het wassen van hemzelf en bleven z’n kleren onaangeroerd die hij na het wassen gewoon weer aantrok. Leven en laten leven zullen we maar zeggen  

Ook is er een gemeentelijke slaapzaal waar de douches en toilet in dezelfde ruimte waren gesitueerd. En dat alles onder een neonverlichting die zowel de slaapzaal, de douches als het toilet voorzag van licht. Een belachelijke situatie natuurlijk want als er s’nachts iemand naar het toilet ging en het licht aandeed zette hij of zij gelijk de hele zaal in het volle licht. En omdat de doucheruimtes alleen waren voorzien van een douchegordijn had je ook geen enkele privacy. Douchen, drogen en aankleden in de douchecabine achter het gordijn om daarna weer in het volle licht in de slaapzaal te staan. Veel schelden, gedoe en gelach in de vele talen die een Camino rijk is. Daar kwam bij dat de douches ook gebruikt werden door derden ( geen pellegrino’s )waarschijnlijk bouwvakkers die in de buurt aan het werk waren. Na het douchen liepen deze mannen met hun handdoekje om het lijf de zaal weer uit. Het toilet had dan wel een deur maar door de open bovenruimte kon iedereen je bevindingen naadloos horen en ruiken. We hebben er om gelachen maar ook gereclameerd bij de host van dit slaapvertrek, in dit geval van een gemeente, dat dit echt niet kan op deze manier. Het antwoord was zoiets als ‘ het heeft onze aandacht’. Probleem was dat er binnen dit dorp geen fatsoenlijk alternatief was binnen een aantal kilometers en dus legden de meesten zich er maar bij neer. Ook omdat het verblijf voor de pellegrino’s maar voor 1 nacht was. Naderhand nog wel vaak om de diverse hachelijke situaties en momenten gelachen. Iets van leedvermaak maar ook dat is tenslotte een vorm van vermaak. 

Dagelijks wassen is een onderdeel van het pellegrino bestaan. Het wassen was niet meer dan beetje soppen in heet water met beetje zeep. Ik herinner me nog vaag een oude grap van hopje hopje hopje, even in het sopje en het ruikt weer als een … roosje. Nou nee dus maar het riekte in ieder weer frisser dan voor het sopje. Vooral sokken, ondergoed en t shirts en met het gemiddeld mooie weer droogden de kleren vaak dezelfde dag nog. En als het regende hingen we de was in de slaapzaal aan draad of waslijnen of soms voor raam. Een enkele keer konden we gebruik maken van een wasmachine. En wat ruikt de was dan lekker kan ik je verzekeren. 

Vaak sliepen we in gemengde slaapzalen met ‘bunk beds’ (stapelbedden ). En als je dus redelijk op tijd was kon je je plekje uitkiezen. Vaak zocht ik een benedenbed op omdat iets minder heb met het op en af klauteren.  En ja, als je mijn leeftijd hebt moet je ook ‘s nachts wel eens naar het toilet en dan is een beneden bedje wel zo fijn. Wel is het beneden in zo’n bunk bed oppassen dat je niet gaat zitten omdat het geen enkele keer is voorgekomen dat je rechtop kunt zitten in zo’n bed. Comfortabel geenszins maar wel goedkoop want als je elke nacht in een hostel of hotel gaat slapen wordt zo’n camino wel een erg duur tripje  

En natuurlijk elke nacht oordoppen in. Daar waar ik vroeger dacht dat het de mannen waren die snurkten heb ik deze Camino wel anders ervaren. Mijn ervaringen in het leven zijn gelukkig altijd anders geweest. De oordoppen van siliconen zijn hun geld dubbel en dwars waard geweest. Een dame van 72 jaar die op enig moment in een bed tegenover mij sliep deelde de zaal mede dat ze een behoorlijk snurker was. Ze zei dat als iemand er last van had ze ‘turn over’ moesten roepen waarbij zij zich dan wel zou omdraaien en dat ze dan een poosje geen herrie zou maken. 1x riep iemand inderdaad ‘ turn over’ nadat ze als een everzwijn lag te ronken maar dat werd degene die dit riep ook niet in dank afgenomen. Nu was de hele zaal wakker omdat er iemand lag te ronken en een ander lag te roepen. ‘Turn over ‘ werd overigens een begrip met een glimlach. 

Toiletbezoek is met een grote groep in slaapzalen wel een ding wat mij betreft. Ik probeerde in de ochtend als het even kon 1 van de eerste bezoekers van het toilet te zijn. Vaak is er maar 1 toilet en met zoveel mensen kun je je er zelf wel een beeld bij voorstellen. Over de geuren in de ochtend maar niet te spreken.  En als je zoals ik vaak 1 van de eersten was die het toilet bezocht vond ik het vaak wel prima. Ben overigens blij dat ik niet altijd na mij het toilet moest bezoeken.

Nog enkele dagen voor de boeg en bezig m’n laatste slaapplekken te boeken. Hopen op nog enkele mooie dagen en vooral ook rustige nachten. We gaan het zien en net zoals in het gewone leven is het ook in deze Camino … zoveel mogelijk genieten van alles wat er op je pad komt en ‘ It is what it is’.