Raki

Vorige zondag met drie locals ( people of kosovo) en een duitse collega in de missie een mountain beklommen. Echte geharde kerels, allemaal ouder dan ik, en ik ben toch ook de jongste niet meer. 68 jaar, 65 jaar en 2 kerels van wat verder in de 50. Daar sta je dan met je goede gedrag en je 51 jaar en denk je: "ik zal het beetje rustig aan doen vandaag met deze oude mannen." Wel, daar ben ik achter gekomen. Ik heb deze dag vaak gedacht: "doe toch eeens een beetje rustig aan met mij... mannen." De bergen beklimmen en zo stijl omhoog dat al je spieren in je voeten en benen er strak van staan en pijnlijk aanvoelen. Geconcentreerd blijven lopen omdat als je valt je gewoonweg tientallen en soms wel honderden meters naar beneden kijlt. Ik kan je verzekeren dat het licht dan voorgoed uit gaat. Zo stijl klimmen dat ik na elke 25 meter weer op adem moest komen. Alsof ik een oude stoommachine was die maar moeizaam z'n gang kon behouden. Een hoop lawaai ... maar vooruit komen...ho maar. Gelukkig was er nog een hiker die dit probleem had. Ik voelde me daardoor gesteund en niet zo helemaal alleen.

Na 3 en 1/2 uur stijl klimmen bereikten we de top. Dat was het doel en die hebben we bereikt. De foto's laten zien dat het echt een top was. Jeetje dacht ik nog daar bovenop die berg, dat ik dat nog mee mag maken...een berg beklimmen...ik lijk wel gek. Misschien ben ik dat ook wel een beetje. Maar toch de top bereikt. Ik heb onderweg vaak gedacht: "dat wordt em niet en daar heb ik toch echt geen zin in...". Ik zag en voelde tenslotte hoe stijl het was en hoe moeizaam het ging. En naar anderen kijken die dit elke week doen en de benen en voeten op de juiste wijze neerzetten...ja daar had ik halverwege even geen boodschap aan. En op de top? Gaan die kerels Raki drinken. Raki!!! Ik weet niet wat het is of wie het gebrouwen had maar bij de eerste slok dacht ik alweer dat ik dood ging. had ik de top bereikt ging ik bijna plat van alcohol. Gebrouwen volgens geheel eigen recept van een van de locals. krankzinnig sterk en niet te drinken. Na de eerste slok en een paar vijgen ( heb je die wel eens gehad..??!!!) nogmaals de flacon aangereikt gekregen en je moet niet denken dat je dan kan weigeren. Bovenop de berg met de afgrond aan je voeten en de indringende 'blikken' van die stoere kerels om je heen. Zelf helemaal 'broken' en dan toch maar weer even 'nippen'en net doen alsof. Zelfs van nippen trok m'n slokdarm en maag samen. Maar goed, ik had de top bereikt en hoe dan ook, ik zou er wel weer vanaf komen. Vallend of lopend.

Een zondagje hiken zeiden ze. Beetje wandelen in de bergen. Ik weet nu wel beter. Vanaf 09.00 uur 's morgens tot zo ongeveer 18.00 bergen op en de top bereiken maar daarna ook weer dalen en naar beneden. Na de eerste aanslag op de bovenbenen en je voeten nu dus een attack op je kuiten. Wat een topdag en wat een topweek. Dat kun je je wel voorstellen. En leuk dat het was! Dat uitzicht! Zo mooi! En na de tocht fabriceerden de kerels nog even een kampvuur in elkaar van bijeengesprokkeld en gehakt hout en werd er vlees en worst gebraden op het vuur. En natuurlijk weer drank. Gelukkig heb ik het toen bij een biertje kunnen houden. (Heerlijk even de smaak van de raki en de vijgen wegspoelen). Fantastsch. Wat een afsluiting van de dag. Nu kwam bij mij even de oermens naar boven. Nog steeds in de bergen, geweldig uitzicht, ondergaande zon, vuur en eten maar toch ontbrak er nog iets. Er kwamen heel even verschillende mixed feelings naar boven.  

M'n gedachten maakten even een 'shift' naar Nederland. En het is niet niets als dat gebeurt.  Het is m'n alles. M'n lief en m'n kids. Op dat moment moment even denken aan thuis. Afgemat, helemaal leeg, honger en dorst, buiten koud en dicht op het vuur en lekker 'rozig ' worden. Met het eten, het drinken en de kou ging het al snel beter maar m'n gedachten sprongen nog even naar de laatste paar weken thuis in Nederland. Missie. Je wilt dit al heel lang en als het dan zover is gaat het toch wel allemaal erg snel. Dubbel gevoel maakt zich dan soms van je meester maar met zoveel steun en vertrouwen van m'n 'thuisfront' wist ik dat het goed zat. Een jaar op missie gaan is een doel op zich en die wilde ik heel graag waarmaken. Dat kan alleen maar als je 'thuisfront' er voor 100% achter staat. En dat staan ze: 100%. En dat maakt dat het kan en dat het geweldig is. Ook de steun en vriendschap die je voelt van je familie, je vrienden en collega's maken dat het top is. Ik ben een gelukkig mens en een mazzelaar. Zo zie ik het en niet anders! Uiteraard beleef ik ook de andere momenten. Eenzame en koude momenten ( vooral bij de zogenaamde powercuts waarbij iedereen langere tijd zonder stroom zit). Afscheid op schiphol was top. Ze waren er: El en de kids. En dan  krijg je kaartjes met de meeste verschrikkelijk lieve teksten....en een klein metalen veldflesje. en weet je wat er op gegraveerd stond: "wat je ook doet, het doet er toe". Klein zinnetje maar genoeg om het op Schiphol maar nauwelijks droog te houden. Dit veldflesje kan ik overgens goed gebruiken bij m'n volgende trip naar een bergtop. Ik kan er dan nl 'Raki' in doen en het dan uitdelen aan de andere overwinnaars die een bergtop bereiken.

Het voelt eigenlijk wel een beetje hetzelfde. Op missie gaan, tijdelijk je familie en anderen achterlaten en een bergtop beklimmen. Soms denk je: waar begin ik aan en wat voor zoden zet het aan de dijk. Maar als je dan de top bereikt en op missie bent zie je en besef je dat het er wel degelijk toe doet: 'De tekst en de inhoud'!. Ik ga 'raki 'vast nog wel eens lekker vinden.