Daniël

Op m’n slaapplek in Altopascio in een  oud ‘pelgrim - ospitale’ had ik m’n eerste ontmoeting met Daniel, een jonge Italiaanse man van rond de 40 jaar oud. 
Hij was de eerste pellegrino in dit verblijf en had 1 van de 2 bedden uitgezocht zonder bovenslaper ( geen stapelbed dus ). ik was de tweede pellegrino en zocht m’n eigen single bedje op naast een raam. We maakten kennis en hadden gelijk wel een soort van ‘klik’. Hij had inmiddels zijn wasje gedaan en vroeg zich af of het wel droog zou zijn voor de volgende ochtend. Ik zei hem de was 🧺 voor het raam te hangen omdat het nogal waaide en dat de kans op drogen dan groter was. En de volgende ochtend was de was idd droog.

Voor dag en dauw was hij alweer vertrokken  en zelden tref je elkaar dan weer. Een jonge Italiaanse Adonis loopt nu eenmaal sneller dan een iets oudere 😁 molleboon uit Groningen.  

In San Miniato trof ik hem echter weer op een terras met een biertje 🍺 terwijl hij daar samen met een vriend een joint zat te roken. Hebben samen een biertje gedronken en wat over ditjes en datje gekletst en de joint aan m’n neus voorbij laten gaan. Dat begrepen ze niet omdat ik uit Holland kwam en daar roken ze toch allemaal wel eens een joint ?!  Nee dus en de geur hiervan vind ik net zo ‘ smerig en brrr’ als de geur van een kaaswinkel en dus ben ik met een vriendelijke ‘ ciou ‘ weer verder gegaan. 

De volgende avond in Gambassi Terme zat ik s’ avonds een lasagne te eten in een kleine eetgelegenheid en wie stapte daar naar binnen? Inderdaad Daniël. 

We hebben toen nogmaals een biertje gedaan en werd het gesprek iets persoonlijker. Daniël vertelde dat hij nu voor de 3e keer een Camino liep. Die naar Santiago de Compostella ( de zuidelijke voor de kenners) had hij 4 jaar geleden gelopen en de Via Francigena had hij enkele jaren daarvoor als eens gelopen. Hij liep deze tochten als er in z’n leven iets bijzonders of iets vervelends was gebeurd en hij z’n ‘mind’ weer rust moest geven door ‘te lopen’. De eerste keer was het omdat hij geconfronteerd werd met een auto immuun aandoening aan z’n huid en spieren ( een moeilijke naam die ik weer ben vergeten) en de tweede keer omdat zijn vader en een goede vriendin waren overleden.  
De auto immuun ziekte is progressief en betekent dat hij soms veel pijn heeft tijdens het lopen en wat hij dan vooral niet moet doen is zweten. Toch is zijn grote passie wandelen en bewegen en door deze tochten te lopen daagt hij zijn aandoening en zichzelf uit. En als het even echt niet meer gaat luistert hij naar z’n lijf en neemt hij rust. Zijn credo is het leven te nemen zoals het is en het er beste van te maken. Dat had ik deze Via / Camino al eerder gehoord ( verhaal 1).  
Ook na dit gesprek gingen we beiden weer onze eigen kant op met het uitspreken van alle goeds en een ‘ bon Camino ‘ !

Dat zweten een trigger kon zijn irt een auto immuun aandoening had ik nog nooit gehoord maar dan zou een Via of Camino lopen voor mij een onmogelijkheid zijn geweest. Niet zweten tijdens zo’n tocht…? 
Daar snap ik helemaal niets van. Tijdens deze Via / Camino doe ik niets anders dan zweten en ik drink de hele dag door (aqua) en voel me soms net een wandelende douche. Daniel zei overigens dat hij nauwelijks zweet en daardoor deze tochten wel kan lopen wat voor hem dan ook een zegen is. 

De volgende dag onderweg naar Dan Gimignano trof ik onderweg een tot een soort van bar ingerichte schuur aan. De schuur was open en ik bestelde bij een ietwat oudere Italiaan een café américano. Hij keek me nors aan en zei in gebrekkig Engels dat als ik dat wilde drinken ik maar naar Amerika of Toronto moest gaan  ik schoot in de lag en zei hem dat ik geen gringo was en dat ik ook blij zou zijn met een dubbele espresso. De norse blik kreeg een grimas en hij zei me ‘ now you are talking’. 

Terwijl ik daar zat te genieten van een enorme sterke bak espresso ☕️ trof ik ook hier even later Daniel. Bijzonder hoe je soms mensen telkens weer tegenkomt en anderen helemaal niet meer. 
Ons gesprek van daags er voor ging gewoon weer verder. 
Daniel is een ‘Christian name’ en ik vroeg hem naar de herkomst. Zoals alle Italianen wordt je in Italië als katholiek geboren zo zei hij. Z’n ouders wilden hem eigenlijk vernoemen naar z’n opa die Lorenzo heette. Een buurvrouw van z’n ouders had echter een week eerder een zoon gekregen en je raadt het al … die werd Lorenzo genoemd. En omdat z’n moeder niet wilde dat als ze Lorenzo binnen zou roepen ook de buurjongen om de haverklap zou verschijnen werd hij naar een ander familielid vernoemd die Daniel heette. Insiders weten dat deze vernoeming vanuit het bijbelverhaal Daniel in de leeuwenkuil is ontstaan. Inmiddels wordt hij Danie genoemd en ook ik mocht hem inmiddels zo noemen.

Verder had hij niets met het geloof of katholicisme en zei dat alle pausen en priesters ‘fout ‘ waren. Daarnaast hadden ze allemaal verbanden met de maffia. De enigen die deugden waren de nonnen aldus Dani. Was wel opmerkelijk omdat hij verder niets van de vrouwen moest hebben. Dat dit bij mij anders was ingenesteld leverde bij ons beiden een glimlach op. Onderweg nog mooie ontmoetingen gehad met barhouders en boeren. Daarover later meer. 
Heb hem nog wel gevraagd of ik de uitspraak van de ‘Via Francigena’ door hem gedaan op video mocht vastleggen. ‘Niente probleme’ zei hij en aldus geschiede. Onder ‘video’s’ kun je hem dit horen en zien uitspreken. 
Uiteindelijk aangekomen in San Gimignano waar onze wegen zich weer splitsten. Na San Gemignano zou ik hem zeker niet treffen omdat ik hier een dagje rust zit nemen en hij door zou lopen naar Sienna  

Onder desbetreffend tabblad foto’s meer foto’s en video’s.