Klein is soms groot in zingeving

Inmiddels onderweg en de eerste dag begon met regen.

Zo’n 30 km gelopen en berg op en berg af. En de mooiste uitzichten uiteraard van boven naar beneden maar de tocht er naar toe was regelmatig een uitdaging. Naar het eind van de de wereld was voor mij deze dag soms naar het eind van m’n latijn.
En de gedachte ‘waar begint een mens toch aan ‘ kwam het eerste natte uur een aantal keren bij me op. 

Gaandeweg de tocht over historische wegen veranderde dat gevoel omdat ik genoot van de dieren die het geluid van de stilte onderbraken.

Vele hanen die kraaiden dat het een lieve lust was en vogels die het begin van de dag aankondigden. Vooral roodborstjes vergezelden me op de vele paden deze dag. Ook eekhoorntjes 🐿️ , katten 🐈 en chillende koeien als vroege vogels trof ik volop op mijn pad. 

In de middag verscheen de zon ☀️ en mijn dag kon ondanks de vele km niet meer stuk. 

Ook de opmerking onderweg van een oude vrouw die me schuddend met haar hoofd aankeek en zei  ‘humans are stupid om daarna toch ‘buen Camino’ te zeggen beantwoordde ik lachend met een ‘grazias en buen dia’.
In die zin zat zoveel waar ook ik in mn hoofd soms mee te maken had.

En toch was mn slot conclusie telkens weer … dat het genieten was van de soms kleine momentjes die vaak groter zijn dan we zelf soms beseffen. 

Nog even terug naar SdC waar ik de Kathedraal dit keer in alle rust kon bezoeken. In alle rust is relatief omdat ik er wel eerst ongeveer een uur voor in de rij moest staan.

Ik kon natuurlijk niet weer de stad verlaten zonder het beeld van m’n naamgenoot Jacob, hier San Tiago (Sint Jacob genoemd en de beschermheilige van Spanje en Galicië) een knuffel te geven. Hier te doen gebruikelijk met beide handen de nek even vastpakken. Eenmaal binnen was het genieten van deze prachtige plek waar volgens de legende Jacob de apostel begraven ligt. Voor het hele verhaal verwijs ik graag naar chat gpt of de geschiedenisboeken. 

In een tuin buiten het centrum zag ik dit veelzeggende beeld. De mens die een zware last met zich mee draagt.

En wat is het dan ongelofelijk knap dat de mens knokt en alle energie, moed, vertrouwen en geloof stopt in het pad van het leven wat hij of zij bewandelt.   
Zo kennen we allemaal de voorbeelden om ons heen. Respect en trots voel ik dan. Daarnaast heb ik in de kathedraal een kaarsje aangestoken in gedachten en herinneringen aan dierbare en lieve mensen die inmiddels niet meer hier zijn maar elders in het universum. Hoe en wat … heb werkelijk geen idee maar dat het met dit leven niet stopt is voor mij een troost die ook hen levend houdt. 
 ‘Buen Camino’!